We praten er niet graag over en het is enorm moeilijk om erover te beginnen. Maar over zelfdoding moet en kán gesproken worden. Zeker nu een zorgwekkende ontwikkeling zichtbaar wordt. Wat is er aan de hand en hoe bespreek je die ‘zwarte olifant in de kamer’?Je kunt ook naar dit verhaal luisteren:
De Amsterdammer die in de nacht van vrijdag op zaterdag werd doodgeschoten op de Amstelveenseweg, is de 34-jarige Kishjuenkoemar ‘Kish’ Baboeram uit Holendrecht. Hij werd omgebracht door een man met wie hij al langer in de clinch lag.
Toen Wim van der Molen (83) acht jaar terug een hartinfarct kreeg, ontstond er op aanraden van de arts een nieuwe gewoonte: elke ochtend maakte hij een wandeling in het Máximapark in Utrecht. Dit loopje werd echter al snel wat groters: hij maakte er zijn missie van om passanten een glimlach te bezorgen. Tot een incident hier onlangs een einde aan maakte.
Na bijna een leven lang bij dezelfde werkgever hoop je met opgeheven hoofd met pensioen te gaan. Voor een 57-jarige UWV-medewerker loopt het anders. Na een dienstverband van 35 jaar moet hij vertrekken, omdat collega’s hem van een angstcultuur beschuldigen. De man eist een enorme schadevergoeding, maar de rechter gaat daar niet in mee.
Het is een van de uitzonderlijkste moorden ooit gepleegd in Nederland: de Alphense Wokmoord. Twintig jaar geleden, op 3 oktober 2006, werd Joost Vastenhouw (22) door Long Long G., ex-partner van zijn vader Jan, gedood met een bijl. G. hakte het lichaam van Joost daarna in stukken, bakte die in olie en dumpte de delen. Een nachtmerrie, maar voor Jan Vastenhouw (75) de bittere realiteit. „Elke dag denk ik aan Joost.”
